| Paulo Coelho: ‘Aleph’ recensie |
 |
 |
 |
| Geschreven door Lilian Ferru |
| woensdag, 26 oktober 2011 22:03 |
|
“Ik ben niet bang om dichtbij je te zijn…” ‘De Alchemist’ was een literair orgasme en zoals dat met elke goede vrijage gaat, kun je er niet genoeg van krijgen. Ik heb dus alle boeken van Paulo Coelho gelezen. En er waren meer hoogtepunten, zoals: ‘Elf minuten’ en ‘de Pelgrimstocht naar Santiago’. ‘De Winnaar staat alleen,’ vond ik echter niet meer dan een flauwe omhelzing, een kus die in de lucht bleef steken. Nu is er: ‘Aleph’, een boek dat je niet alleen leest, maar ook beleeft. Zou het? Paulo Coelho lijdt aan een diepe geloofstwijfel. Hij heeft het gevoel alsof hij het allemaal al een keer heeft meegemaakt. ‘Waarom kan ik niet zo zijn als mijn vrienden?” Heerlijk, wat een luxe, je verveeld voelen in het leven. Geen rampspoed, geen tragedie, een gezegend mens. Coelho neemt echter geen genoegen met de rust. In dit autobiografische verhaal neemt hij je mee op zoek naar zichzelf. Zo trekt hij door Europa, Afrika en Azië, waar hij lezers ontmoet en boeken signeert. Voordat hij de op de Transsiberische Spoorlijn stapt, ontmoet hij Hilal. Een opdringerige tante die zich een plekje in zijn coupe weet te veroveren. Paulo Coelho ziet haar liever gaan dan komen, maar Hilal is vastbesloten: “Ik wist het”, zegt ze. “Ik wist dat ik je kende. Ik wist het vanaf het moment dat ik een foto van je zag. Het was alsof we elkaar ooit in ons leven moesten weerzien.” Hilal is een ‘spalla’, de eerste violiste van het orkest. Ze is zeer getalenteerd, maar kiest liever voor het gezelschap van Paulo, dan spelen in Moskou. Gaandeweg krijgt Paulo meer sympathie voor de ‘alomtegenwoordige Hilal,’maar hij raakt pas echt geïnteresseerd als ze samen in de Aleph terechtkomen. Aleph staat voor het begin, de oorsprong van alle dingen. Het is het getal dat alle getallen omvat en komt voort uit de Apocalyps. Aleph verwijst naar de adem, naar de geest die voorafgaat aan het scheppende spreken. Met de adem begint het leven. Paulo en Hilal maken een uitstapje door tijd en ruimte, door verleden en heden. Ze zijn in een andere dimensie. Na afloop, in de wagon, wiegt Hilal Paulo met haar muziek in slaap. “Hilals ziel bevindt zich in iedere noot, in ieder akkoord. De Aleph heeft me iets laten zien van de vrouw die voor me staat. Op dit moment onthult ze me met liefdesenergie.” Gaandeweg wordt de band tussen de oudere man en de jonge vrouw steeds dieper. Ze hebben een gezamenlijk verleden. Iets dat stamt uit de tijd dat vrouwen voor allerlei onzin op de brandstapel werden gezet. Coelho ziet flarden van een vorig leven, waar hij als inquisiteur verantwoordelijk was voor haar dood. De ontmoeting is duidelijk geen toeval. Paulo Coelho is in dit leven gelukkig getrouwd. Zijn vrouw zal het boek vast en zeker lezen, maar hij toont zich kwetsbaar als hij met Hilal tussen de lakens ligt. “Het enige waar ik op dit moment naar verlang is dat je me omhelst. Een gebaar zo oud als de mensheid, dat veel meer voor mij betekent dan dat twee lichamen elkaar ontmoeten. Een omhelzing wil zeggen: je bent geen bedreiging meer, ik ben niet bang om dichtbij je te zijn, ik kan me ontspannen, me thuis voelen, ik ben veilig en iemand begrijpt me”. Beetje bij beetje vallen alle puzzelstukjes in elkaar en wordt de reden van de reis duidelijk. Aleph is een indrukwekkend verhaal over vriendschap, liefde, geloof en vergeving. Taalvirtuoos Paulo Coelho laat het heilige vuur in de lezer branden. Ik gloei in elk geval nog na van leesgenot. Heb ik het beleefd? Ja zeker. Een dag later stond ik zelf in de Aleph, pas toen kon ik herkennen dat ik me in een parallel universum bevond.
Kader:
Bron: weekengezet.nl, oplage 320.000, heel zuid Limburg 
|
